Who led the Parliamentarian forces?

Karol I został królem w 1625 roku i, podobnie jak jego ojciec Jakub I, wierzył w boskie prawo królów. Często ścierał się z Parlamentem w kwestiach pieniędzy i religii. W 1629 roku rozwiązał Parlament i rządził sam przez 11 lat (okres znany jako „Rządy Osobiste” (Personal Rule) lub „Jedenastoletnia Tyrania” (Eleven Years' Tyranny)). Kiedy ponownie zwołał Parlament w 1640 roku, konflikty eskalowały.

Angielska Wojna Domowa (English Civil War) wybuchła w 1642 roku między Rojalistami (Cavaliers), którzy popierali króla, a Parlamentarzystami (Roundheads), którzy popierali Parlament. Wojna toczyła się w Anglii, Szkocji i Walii. Parlamentarzyści, dowodzeni przez Olivera Cromwella, ostatecznie zwyciężyli. Karol I został osądzony za zdradę i stracony w 1649 roku — po raz pierwszy angielski król został publicznie osądzony i stracony.

Egzekucja Karola I była doniosłym wydarzeniem. Ustanowiła zasadę, że nawet król może być pociągnięty do odpowiedzialności za swoje czyny. Po śmierci króla Anglia stała się republiką znaną jako Wspólnota (Commonwealth), bez monarchy. Okres ten trwał do 1660 roku.